به گزارش خبرنگار گروه فرهنگ و جامعه خبرگزاری علم و فناوری آنا، مجموعه برنامه «کنسرتینو» که به تازگی آغاز شده، محصولی سرگرمکننده است که اجرای موسیقی را به عنوان درونمایه اصلی برگزیده؛ اتفاقی که احتمالا بعد از مدتها در یک برنامه تلویزیونی/خانگی رخ میدهد.
نخستین امتیاز این برنامه که در نگاه اول به چشم میآید، زیبایی بصری آن از لحاظ دکور، گرافیک و سایر المانهای تصویری است. سازندگان با خوشسلیقگی، چینش صندلی تماشاگران را به شکل یک تالار طراحی کردهاند و صحنه اجرا را به سیاق یک صحنه کوچک کنسرت موسیقی درآوردهاند. حاصل این هردو، آن است که «کنسرتینو» با هویتی مستقل نسبت به برنامههای آشنای تلویزیون و نمایش خانگی، هرگاه کارگردان اراده کند، به یک کنسرت آنلاین تبدیل میشود و هرگاه لازم باشد، شمایل یک شوی گفتوگومحور شبانه مییابد. المانهای قرارگرفته در صحنه هم رنگ و لعاب زیبا و متفاوتی به این اثر داده است.
ساختاری که مخاطب را خسته نمیکند
«کنسرتینو» تنوع خوبی دارد که اجازه خستگی به مخاطب نمیدهد. از طرفی تنه اصلی برنامه را قطعات موسیقی تشکیل میدهد که به اقتضای مدیوم موسیقی، کوتاهاند و از طرف دیگر، همه پلاتوهای مجری و گپوگفتهای او با مهمانان در کوتاهترین شکل ممکن برگزار میشوند تا ضرباهنگ بهتری به «کنسرتینو» ببخشد.
از سوی دیگر حضور ۲ گروه موسیقی از ژانرها و سبکهایی کاملا متفاوت، برنامه را به نسبت اجراهای صحنهای رایج که توسط یک گروه انجام میشود، متنوعتر کرده و به جذابیت برنامه افزوده. به همین دلیل است که «کنسرتینو» لااقل در ۲ قسمت اول، ملالآور و تکراری نمیشود و از ریتم نمیافتد.
«کنسرتینو» البته ایراداتی در کارگردانی دارد، سازندگان تصمیم گرفتهاند به جای استفاده از کرین، از دوربین روی دست استفاده کنند و تصویربردار از میان میزهای تماشاگران عبور کند، به نظر میرسد حرکت دوربین روی دست با حالوهوای برنامه همخوانی ندارد.
برنامهای که ستارهزده نیست
اجرای علیرضا عصار نیز میتواند بهتر از چیزی باشد که الان است، ولی میشود حدس زد که در قسمتهای بعد کمی بهتر شود. به نظر میرسد او که همکار خوانندهها و مهمانان برنامهاش محسوب میشود، کمی دچار تعارف با آنهاست و در پرسشها، بیشتر با عبارتهای آشنای هنرمندان مثل، درجهیک، درخشان و... به تعریف و تمجید از آنها میپردازد. اگرچه مخاطب از گپوگفت دو همکار انتظار چالش ندارد، اما این میزان از تعارف نیز برای بینندگان «کنسرتینو» دلپذیر نیست.
او البته با سابقه و جایگاهی که در موسیقی پاپ ایران دارد، از درک موسیقی بسیار بالا و تخصصی نسبت به عامه تماشاگران برنامه، برخوردار است و به همین دلیل، میتواند در افزایش سطح سلیقه و حتی دانش عمومی بینندگان این برنامه، مؤثر باشد. این امر البته به وسیله ترانههای فاخر استفادهشده در ۲ قسمت اول «کنسرتینو» نیز که بیشتر از اشعار فاخر بزرگان ادب فارسی، چون حافظ، مولانا و سعدی بود، محقق میشود؛ نکتهای که میتوان از دیگر امتیازات این برنامه دانست.
در زمانه سلبریتیزدگی پلتفرمها، نقطه قوت دیگر «کنسرتینو» آن است که میتواند ستارهمحور نباشد. طبیعی است که در قسمتهای نخست، حضور چهرههایی مانند حامد بهداد، آرمان گرشاسبی و البته خود علیرضا عصار جاذب تماشاگر است، ولی این ظرفیت در «کنسرتینو» وجود دارد که با انتخابهای خوشسلیقه خوانندهها و تعادل میان انواع عامهپسند و سلایق خاصتر موسیقی، بدون حضور ستارهها معنای خودش را داشته باشد و به محلی برای استراحت گوش و ذهن مخاطب به وسیله نتهای موزون موسیقی تبدیل شود.
انتهای پیام/